Volgens mij was het mijn eerste zomerkamp bij de verkenners in de patrouille van Erik, de Delta Daggers. ‘Ons’ toestel hebben we ooit nog eens gezien tijdens een excursie op de vliegbasis Soesterberg waar mijn schoonzoon nu werkt in de ICT, toen een absoluut onbekend begrip voor ons. Ik meen, op Soesterberg of Schiphol?, eens met ontzag een computerkamer te hebben gezien van ik weet niet hoeveel m2. Die rekencapaciteit van toen is op vele werkplekken nu op een enkele meter beschikbaar.

Mijn allereerste kennismaking met de luchtverkennerij en kamperen was ergens begin ‘67? bij Arnhem waar wij ’s nachts verrast werden door dierengeluiden vanuit het naastgelegen safaripark en ’s morgens de waterleiding omwikkelden met kranten en in brand staken om die te ontdooien. Wat zoal bovenkomt, als je eens goed bij oude foto’s stilstaat! Ik ging die eerste keer mee met bij elkaar geleende spullen, want zou die verkennerij wel iets zijn voor mij… Het was toen dus koud, hetgeen wellicht mijn voorliefde voor kamperen in mediterrane streken in Italië verklaart….

Op de foto Erik in het midden, links van hem Hans Toonen en rechts mijn persoontje indertijd. (klijk op de foto om die te vergroten) Wie weet hoe met Hans Toonen nu is? Wat mij nog bijstaat is de kampdiscipline met enkeldaks-tenten, waar ’s morgens fris de wind doorheen moest waaien door verplicht de muurtjes op te rollen. Per patrouille onder goedkeuring van de leiding bivak maken met zelfgebouwde boom-stamtafel met idem bankjes. Nou ja bankjes, een stammetje met mastworp en slipsteek vastgezet aan de tafelconstructie om te kunnen zitten, een keukentent met glimmend geel koperen primusbranders met spiritus voorwarming! En onder houtskoolresten zelf brood bakken in aluminiumfolie. Dat wij nooit brandwonden hebben opgelopen….

Links twee leden van de leiding, weet alleen nog van degene die zit, dat hij op ons een onvergetelijke indruk heeft gemaakt omdat hij met zijn gitaar bij het kampvuur met o.a. Gloria, House of the Rising Sun van de Animals etc. ons mateloos wist te boeien. De man met bril moet Hans van Oostveen zich ongetwijfeld nog herinneren. Heet hij ook niet Hans? Na het kamp zijn wij met de patrouille nog eens bij de gitaarspeler thuis op bezoek geweest in de Heilige Landstichting. Zou zo het huis nog kunnen vinden, maar zijn naam kan ik niet terughalen.

Uit die tijd stamt nog het velen bekende ‘Katholieke Verkennersboekje’ met aantekeningen. Wat je zoal tegenkomt in een oude doos. De ‘belofte’ heb ik op 18-3-67 afgelegd. Teruggerekend nu zo’n 40 jaar geleden! We zijn ongemerkt ouder geworden, kinderen de deur, zelfs al opa’s onder ons en voormalige leiding met pensioen! De klok loopt onverbiddelijk door, herinneringen blijven!